Ludzie bezdomniAutor: Stefan Żeromski.
Tytuł: Ludzie bezdomni.
Epoka: modernizm (Młoda Polska).
Rodzaj literacki: epika.
Gatunek literacki: powieść modernistyczna (młodopolska).
Czas akcji właściwej: lata dziewięćdziesiąte XIX wieku.
Miejsce akcji właściwej: w kolejności to Paryż, Warszawa, Cisy, Zagłębie Dąbrowskie (Sosnowiec).
Data pierwszego wydania: grudzień 1899 roku.
Bohaterowie: pierwszoplanowy – Tomasz Judym, drugoplanowi – Joanna Podborska, Wiktor Judym i jego żona Teosia, Natalia i Wanda Orszeńskie, pani Niewadzka, Karbowski, Korzecki, M. Les (Leszczyński), Węglichowski, Krzywosąd, Chobrzański.
Konwencje literackie: realizm, naturalizm, impresjonizm, symbolizm, dekadentyzm.
Filozofia: poglądy Schopenhauera, Nietzschego oraz Marksa.
Motywy w utworze: sokratejskie i platońskie oraz ewangeliczne.
Struktura: dwa tomy, z których pierwszy liczy dziesięć tytułowanych rozdziałów (Wenus z Milo, W pocie czoła, Mrzonki, Smutek, Praktyka, Swawolny Dyzio, Cisy, Kwiat tuberozy. Przyjdź oraz Zwierzenia), a drugi – trzynaście (Poczciwe prowincjonalne idee, Starcy, „Ta łza, co z oczu twoich spływa…”, O świcie, W drodze, O zmierzchu, Szewska pasja, Gdzie oczy poniosą, Glikauf!, Pielgrzym, Asperges me…, Dajmonion, Rozdarta sosna). Powieść to łącznie dwadzieścia trzy rozdziały.
| „Ludzie bezdomni” przynieśli Żeromskiemu pozycję „duchowego wodza pokolenia”. Stał się wielkim autorytetem moralnym dla współczesnych mu modernistów. Wywarł bezpośredni wpływ na sposób myślenia i życia młodych ludzi z początków XX w. |
|