Geneza „Ludzi bezdomnych” ostatnidzwonek.pl
      Ludzie bezdomni | inne lektury | kontakt | reklama | Wersja mobilna
streszczenieopracowaniebohaterowieżycie i twórczość autoratest   

Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Lektury -> Ludzie bezdomni

Geneza „Ludzi bezdomnych”

Powieść została opublikowana w grudniu 1899 roku (z datą 1990) w Warszawie. Drugie wydanie ukazało się wiosną 1900 roku, trzecie rok później, a czwarte w 1906 roku. Ukazanie się „Ludzi bezdomnych” wywołało ogromne zainteresowanie czytelników, które jest porównywalne z opublikowaniem przez Stanisława Wyspiańskiego „Wesela”. Jej autor otrzymywał za kolejne wydania bardzo wysokie honoraria (tak wysokie wynagrodzenie było w tamtym czasie rzadkością). Danuta Polańczyk tak opisuje czas opublikowania powieści: „Odbierano ją jako formę dyskusji z hasłami pozytywistów i postawą romantyczną, jako manifest ideowy poglądów pisarza, zauważono nowatorstwo formy i kojarzono pewne treści z biografią autora”.

Gdy tylko „Ludzie bezdomni” trafili w ręce czytelników, ci od razu zachwycili się losami Tomasza Judyma i Joasi Podborskiej. Polańczyk upatruje przyczyny ogromnego powodzenia powieści w dwóch walorach tekstu: „(…) przedstawiał on życie w całej złożoności, ujmując je w sposób atrakcyjny pod względem artystycznym (nowatorstwo odpowiadające gustom epoki: sięganie do technik impresjonistycznych, symbolizm, ale i realizm pomieszany z naturalizmem)”.
Ludzi urzekł także fakt, iż autor umiejscowił akcję w realnych, istniejących naprawdę miejscach, które mogli w każdej chwili odwiedzić (i poczuć się tym samym jak spacerujący Krochmalną czy Ciepłą Judym). Cisy tak naprawdę były bardzo wierną kopią Nałęczowa, a mieszkający tam ludzie, kłócący się o zagospodarowanie podmokłych terenów – to jego znajomi z miasteczka, do którego przybył jako młody pisarz, by uczyć trzy córki właściciela tamtejszego dużego majątku (inżyniera Michała Górskiego). Podobnego zabiegu użył Bolesław Prus, którego „Lalka” mogła być przewodnikiem turystycznym po dziewiętnastowiecznej Warszawie.

Na kartach powieści badacze literatury współcześni pisarzowi odnaleźli literackie kreacje prawdziwych osób, ponieważ Żeromski czerpał z każdego momentu życia inspiracje do swych dzieł. Oprócz postaci wzorowanych na jego znajomych, a nawet małżonce (na podstawie jej cech autor stworzył Joannę Podborską), pisarz w części dotyczącej pracy Judyma w Zagłębiu, przemycił obserwacje poczynione w Dąbrowie Górniczej, gdzie udało mu się „zwiedzić kopalnie, fabryki, piece martenowskie w miejscowości Huta Bankowa”.


Żeromski długo przygotowywał się do napisania powieści, pieczołowicie zbierał materiały dotyczące noclegowni dla bezdomnych, obserwował życie tak zwanej warszawskiej filantropii, prosił paryskich przyjaciół o informacje o tamtejszym stanie higieny wśród najniższych warstw. Wiadomo, że już rok przed wydaniem dzieła zajmował się zbieraniem materiałów, a ostateczny kształt nadawał mu w Zakopanem. Chciał, by książka była dostosowana do wymagań czytelników. Dlatego też, co jakiś czas, wysyłał rękopis do drukarni, by pracujący tam ludzie obiektywnie informowali o swych zastrzeżeniach do powstającego dzieła.

Oto opinia Artura Hutnikiewicza o powieści: „(…) Mógł zatem Żeromski błądzić, kiedy obarczał swych bohaterów – i to nie tylko w «Bezdomnych» - nadludzkim zaiste ciężarem i odpowiedzialnością, mógł mylić się, traktując zbyt indywidualistycznie i utopijnie zagadnienia społeczne, a jednak mimo to możemy sobie wyobrazić powieść o doktorze Judymie napisaną poprawnie i przekonująco. Tylko nie byłaby to powieść społeczna, lecz raczej psychologiczne studium samouświadomienia ideowego jednostki, jakaś historia człowieka dopracowującego się w walce z samy sobą własnej postawy wobec zagadnień życia zbiorowego”, zamieszczona w czasopiśmie „Dziś i Jutro”.



On chce TO zrobić,
a Ty nie jesteś gotowa?

10 zdań, które pomogą Ci
zatrzymać chłopaka przy sobie!

Mój pierwszy raz...

Szybki test:

Żeromski ostateczny kształt "Ludziom bezdomnym" nadawał w:
a) Paryżu
b) Nałęczowie
c) Zakopanem
d) Warszawie
Rozwiązanie

Cisy tak naprawdę były bardzo wierną kopią:
a) Nałęczowa
b) Kalisza
c) Nieborowa
d) istniejącej wsi Cisowiec
Rozwiązanie

Powieść "Ludzie bezdomni" została opublikowana z datą:
a) 1900
b) 1899
c) 1898
d) 1903
Rozwiązanie

Zobacz inne artykuły:

StreszczeniaOpracowanie
„Ludzie bezdomni” - streszczenie szczegółowe
„Ludzie bezdomni” - streszczenie w pigułce
Geneza „Ludzi bezdomnych”
Obraz społeczeństwa polskiego w „Ludziach bezdomnych”
Czas i miejsce akcji „Ludzi bezdomnych”
Interpretacja tytułowej bezdomności w „Ludziach bezdomnych”
Symbolizm w „Ludziach bezdomnych”
Plan wydarzeń „Ludzi bezdomnych”
Biografia Stefana Żeromskiego
Etos chrześcijański, czyli motywy religijne w „Ludziach bezdomnych”
Cechy powieści modernistycznej na podstawie „Ludzi bezdomnych”
Kalendarium twórczości Żeromskiego
Filozofia w „Ludziach bezdomnych” Stefana Żeromskiego
Historia miłości Tomasza i Joasi
Naturalizm w „Ludziach bezdomnych”
Impresjonizm w „Ludziach bezdomnych”
Polityka w „Ludziach bezdomnych”
Najważniejsze cytaty z „Ludzi bezdomnych”
Bibliografia




Bohaterowie
Tomasz Judym – charakterystyka szczegółowa
„Rozdarta sosna” - subiektywna ocena wyboru Judyma
Charakterystyka pozostałych bohaterów „Ludzi bezdomnych”
Joanna Podborska - charakterystyka szczegółowa





Tagi:
• Żeromski biografia • Życiorys Żeromskiego • Judym charakterystyka • Charakterystyka Judyma • Ludzie bezdomni Stefana Żeromskiego • Stefan Żeromski - Ludzie bezdomni • Ludzie bezdomni plan wydarzeń • Charakterystyka Joanny Podborskiej • Ludzie bezdomni charakterystyka bohaterów • Warstwy społeczne w ludziach bezdomnych • Ludzie bezdomni Stefan Żeromski • Streszczenie Ludzi bezdomnych • Tomasz Judym • Doktor Judym • Ludzie bezdomni jako powieść modernistyczna • Symbole w Ludziach bezdomnych • Ludzie bezdomni - interpretacja tytułu • Znaczenie tytułu - Ludzie bezdomni • Różne wymiary bezdomności w Ludziach bezdomnych • Tomasz Judym jako romantyk realizmu, chybiony pozytywista i Hamlet dzisiejszy